Na een paar moed insprekende woorden van familie heb ik mezelf bij elkaar geraapt en ben ik maar gewoon gaan schrijven. Ergens in m'n hoofd weet ik wel wat ik wil vertellen enzo maar het wilde er maar niet uit. Bang voor de gedachten van andere, terwijl dat wel het laatste is waar ik me druk over zou moeten maken. Waarom ik die gedachtens zelf dan heb? Dat wil ik in deze blog een beetje proberen uit te leggen.
Aangezien het alweer eve geleden is heb ik genoeg te vertellen en deel ik het op over meerdere blogs. Deze blog zal een update zijn over hoe ik me de afgelopen tijd vooral psychisch heb gevoeld. Er is me een enorme spiegel voor gehangen waardoor ik even mezelf verloor. Mijn laptop heeft het helaas ook begeven waardoor ik m'n blog op m'n telefoon moet typen. Nou moet je mij, als concentratieloze adhd'er, dat dus niet laten doen...hihi Het kost me onwijs veel moeite om m'n concentratie bij m'n blog te houden... Waarschijnlijk zal ik dan ook van de hak op de tak springen maar zo gaat het ook in m'n hoofd.
Ik merk nu eigenlijk pas hoe de chemotherapie en andere afspraken in het ziekenhuis er in gehakt hebben. Zowel fysiek als mentaal. Ik heb zo goed als geen spier kracht meer in m'n lichaam waardoor ik van de meest simpelste dingen snel moe wordt.
Hiermee om gaan vind ik lastiger dan ik in eerste instantie dacht.
Normaal spreekt het zo voorzich hoe je je dag indeelt. Menig mens zal er niet eens veel bij na hoeven denken. In mijn geval werkt dit heel anders. Hier heb ik het ook over gehad bij de psycholoog. Zo kwam ik tot de conclusie dat zelfs douchen of 3 maaltijden op een dag eten, niet van zelf sprekend meer waren voor mij.
Toegeven aan de vermoeidheid was voor mij heel moeilijk. En nu nog accepteren dat ik mezelf letterlijk alles opnieuw moet aanleren. Voor de chemotherapie enzo liep ik eigenlijk altijd op 120% energie, en dat ging prima. Maar door alle medicijnen kon ik afgelopen jaar niet meer energie geven dan zo'n 30%. Nu probeer ik terug te komen op het niveau wat ik gewent was, maar dat kan simpel weg niet omdat ik die energie niet meer heb. Dit is vooral psychisch een flink obstakel voor mij.
De kleinste dingetjes zoals een boodschappen lijstje maken of de dagelijkse huishoud klusjes zijn eigenlijk al lastig voor me. Daardoor gaat het voor mij gevoel niet snel genoeg en push ik mezelf weer net een keer te ver waardoor ik weer een paar stappen terug val en weer opnieuw kan beginnen.
Ik ben niet alleen voor alle borstkanker problemen naar de psycholoog gegaan. Persoonlijk had ik ook wat knoopjes in m'n hoofd waar ik zelf niet uit kwam.
Ik heb mij eigenlijk al een paar jaar niet lekker in m'n vel gevoeld. Ik wist niet goed wat er mis was dus ik heb er eigenlijk nooit echt aandacht aan besteed. Maar ik merkte wel dat ik niet volledig mezelf was ofzo.
Nu ik wekelijks bij de psycholoog kom heb ik daar verheldering in gekregen. Ik weet niet wanneer het is ontstaan maar de laatste jaren heb ik er zeker last van gehad zonder te weten dat ik er last van had... een angststoornis. En voordat ik überhaupt ga proberen uit te leggen wat dat dan precies is of waar ik dan precies last van heb (want dat hoef ik dus niet te doen maar voor mijn gevoel heb ik dat wel altijd moeten doen) wil ik een stuk tekst met jullie delen die ik tegen kwam. In die tekst herkende ik heel goed wat ik wil zeggen maar niet weet hoe.
-------------------------------------------
Wat mensen met angst hun vrienden willen laten weten
Als je samenleeft of bevriend bent met iemand die angst heeft, dan heb je waarschijnlijk weleens stressvolle, verwarrende of ronduit vervelende situaties meegemaakt in jullie relatie.
Onbeantwoorde berichtjes en herhaaldelijk afgeslagen uitnodigingen zijn typisch voor deze vriendschappen, maar er is iets wat je moet weten.
De oorzaak van hun angst mag voor jou irreëel zijn, maar zij ervaren het als echt.
Angst kan op elk moment de kop opsteken en als dat gebeurt, hebben ze maar één ding nodig: jouw steun.
Ze willen je niet negeren. Het is moeilijk om plannen te maken en ook telefoneren is soms lastig. Dat wil niet zeggen dat ze niet ontzettend graag tijd met je willen doorbrengen en met je willen praten; het lukt gewoon niet.
Heb geduld met hen. Angst ziet er niet altijd uit als een paniekaanval. Soms uit angst zich in de vorm van boosheid of als iets wat lijkt op grote frustratie of ergernis.
Vat het niet persoonlijk op als ze gefrustreerd of boos zijn; het heeft niets met jou te maken.
Zelfs als alles van een leien dakje gaat, is er altijd die angst dat er elk moment iets ergs kan gebeuren. Geluk is slechts van korte duur.
Als ze stil zijn, wil dat niet altijd zeggen dat ze verdrietig, verveeld of moe zijn. Er speelt juist zo veel door hun hoofd dat het moeilijk is om alles wat er om hen heen gebeurt bij te houden.
Angst is niet altijd te verklaren. Soms weten mensen zelf niet eens waarom ze bang zijn.
Ze hebben spijt van al die afgeslagen uitnodigingen, hun irrationele gedrag en de kwetsende uitspraken die ze deden op momenten dat ze zich overweldigd of bang voelden. Ze vinden het jammer dat hun angst jou ook pijn doet.
Laat mensen met angst niet vallen, zelfs niet als ze altijd geïsoleerd lijken te zijn. Ze hebben juist de bevestiging nodig dat je nog steeds om hen geeft en tijd met hen wil doorbrengen. Blijf hen uitnodigen. Alleen al het feit dat je het vraagt, stellen ze enorm op prijs.
Angst zorgt ervoor dat ze continu over van alles piekeren. Dit kan zeer vermoeiend zijn.
Ze willen niet dat jij hun angstprobleem oplost. Hou gewoon van hen zoals ze zijn. Het zijn ten slotte onze imperfecties die ons bijzonder maken.
Angst is niet altijd zichtbaar. Soms weet je niet eens dat mensen angstig zijn, tenzij ze het zeggen.
Als ze iets niet willen doen omdat ze zich er ongemakkelijk door voelen, hou er dan over op. Aandringen maakt de angst alleen maar erger.
Sommige mensen met angst hebben moeite met sociale interactie. Ga er niet vanuit dat ze jullie plannen afzeggen, omdat ze onaardig of lui zijn. Als je hen echt nodig hebt, zijn ze er voor je.
Ze hebben helemaal niets aan opmerkingen als “zet je eroverheen” of “stel je niet zo aan”.
Blijf hen uitnodigen om samen dingen te ondernemen. Angstklachten variëren van dag tot dag. De ene dag gaat het beter dan de andere. Je zal nog eens versteld staan van hun antwoord.
Als ze je zeggen dat ze hun grens bereikt hebben en dat ze niet meer aankunnen, dan menen ze het ook. Respecteer dat en geef hen de ruimte om tot rust te komen.
Als ze zeggen dat ze iets niet kunnen doen, dan zijn ze zelf nog het meest teleurgesteld.
Soms moeten ze gewoon even alleen zijn. Ze kunnen hun angst niet even van zich afzetten door iets leuks te doen. Je moet hen op een andere manier helpen dan iemand die bijvoorbeeld pas ontslagen of gedumpt is. Ze zijn niet boos of verdrietig; ze hebben gewoon even tijd nodig om tot rust te komen en te ontspannen.
Als ze met je praten, over-analyseren ze ieder woord, de context, de grammatica, de insinuaties. En die gesprekken kunnen nog jaren door hun hoofd blijven spoken.
Mensen met angst zijn meer dan hun angst. Ze zijn unieke individuen die precies hetzelfde willen als wij allemaal: onvoorwaardelijke liefde.
(bron: http://omgaanmetangst.nl/angststoornissen/wat-mensen-met-angst-hun-vrienden-willen-laten-weten/)
------------------------------------------
Nu probeer ik deze angst de baas te worden en door te gaan echt als mezelf. Ik heb dus ook geen idee meer wat ik leuk vind om te doen, wat ik lekker vind om te eten of wat voor interesses ik heb en dan is het heel lastig om te zien dat het leven door gaat terwijl dat van mij zo stil lijkt te staan. Als ik het in woorden moet uitleggen zou ik zeggen dat het lijkt alsof iedereen 7 dagen in een week heeft en ik een stuk of 4...de overige 3 dagen krijg ik niet mee door vermoeidheid of afwezigheid.
Ik probeer ook wel te genieten van al het moois dat het leven brengt. Ik merk dat ik heel anders tegen het leven aan kijk en dus zelf ook dingen heel anders ga aanpakken en waarderen. Maar het gaat wel echt op standje ultra slow, heb ik me ondertussen ook wel bij neergelegd maar toch blijft het in de praktijk best moeilijk.
Ook financieel zit het nog niet helemaal lekker, dankzij veel donaties hebben we een groot deel van onze achterstallige betalingen kunnen aflossen maar nog niet allemaal.
Ik laat de doneer actie die ik heb opgezet dan ook nog even staan en wil graag een beroep doen op mensen die nog niet gedoneerd hebben of misschien nog iets kunnen missen.
Ik wil wel even zeggen dat we niet over willen komen als bedelaars maar echt vragen om hulp. Zodra we het financieel zelf redden haal ik de actie ook offline maar tot dan wil ik vragen of jullie nog 1x de link zouden willen delen!
https://www.doneeractie.nl/22-en-borstkanker/-30499
In een volgende blog zal ik meer vertellen over hoe het nu met mij is maar zoals je ziet is deze blog erg lang dus ik denk dat ik het hier bij laat.
