We zullen helaas nooit zeker weten of de chemotherapie goed heeft gewerkt omdat na de eerste operatie, alle kwaadaardige cellen al weggehaald zijn. Ik zal dus gewoon vertrouwen moeten hebben en geloven dat de kanker weg zal blijven.
Gelukkig begin ik nu zelf ook echt te merken wat de chemotherapie met mijn lichaam deed. Nu een maand na de laatste chemo merk ik dat ik iets meer en beter kan eten, de kleur in m'n gezicht is niet met zo grauw en ik kan weer wat dingetjes doen! Nu nog veel in huis en af en toe buiten de deur want ik heb al ervaren dat ik anders gewoon door blijf gaan tot ik vanzelf omval. Dit gaat dan een week goed en dan stort ik in... Is nie heel handig moet ik zeggen hihihi... Nu moet ik mezelf dus aanleren pauze momenten in te plannen en die pauze dan ook te nemen... Dat vind ik dus blijkbaar echt heel moeilijk hahah. Ik blijf mijzelf erop begtrappen dat ik weer om 2 a 3 uur smiddsgs helemaal op ben en dus de hele tijd alweer aan het hobbelen geweest ben zonder dat ik het echt in de gaten heb. Maarja proberen nog wat strenger voor mezelf te zijn en echt grenzen vastleggen en aangeven. Want als ik dat niet doe ben ik bang dat ik thuis ook zeker niet de gezelligste zal zijn hihihi en dat is wel belangrijk. Mies en ik moeten hier samen door dus hem van me af duwen is het laatste wat ik zou moeten doen. Gelukkig voelt hij soms wel aan in wat voor bui ik ben (en dat vind ik heel knap want meestal weet ik het zelf niet eens) en weten we allebei dat het tijdelijk is en als we hier samen voor vechten gaan, we er ook samen uit komen.
Even terug naar het begin van m'n blog. Tijdens het gesprek met de oncoloog kwam ook hormoontherapie ter spraken. Tot zover heb ik 1x een injectie Lucrin gehad. Dat spul zorgt ervoor dat ik kunstmatig in de overgang ga om zo de productie van oestrogeen te stoppen. Of met andere woorden het zorgt ervoor dat mijn eierstokken het tijdelijk niet meer doen. Omdat mijn tumor niet hormoon gevoelig was is het wel heel dubbel. Maar de arts wil alle mogenlijk gevaren uit de weg ruimen en daarom wordt ik best wel zwaar behandeld. Ik heb zoiets van als het nodig is en ik kan het hebben, laat maar komen! Daarom krijg ik nu naast de Lucrin ook Tamoxifen. Dit zijn tabletjes die ik de komende 5 jaar iedere dag in moet nemen om de hormoon productie in m'n bloed ook te laten stoppen. Je kunt je vast wel voorstellen dat zo'n aanpassing in je "persoonlijke samenstelling" niet bepaald onopgemerkt voorbij gaat... Hellooo moodswings, opvliegers, bitchie faces, concentratieloze dagen, huilbuien, en nog veel meer van die kleine dingetjes die er voor zorgen dat het soms allemaal even te veel wordt.
Het 3e en laatste medicijn waar ik nu aan zit is trastuzumab, de immunotherapie. Tijdens de chemotherapie kreeg ik die ook mee via het infuus. Vanaf nu krijg ik dit om de 3weken in m'n bovenbeen. De injectie stelt niet veel voor het is een klein naaldje die net onder de huid gaat. De vloeistof zelf is wel een beetje gemeen en daarom spuiten ze hem langzaam in (ongeveer 5 minuten). De trastuzumab is een stofje dat zich hecht aan de Her2receptoren (een eiwit in ons lichaam) waardoor deze niet meer verder kunnen groeien. Dan stimuleert de trastuzumab mijn immuunsysteem om de tumorcellen aan te vallen en op te ruimen. De kuur komt alleen niet helemaal zonder bijwerkingen want het kan er voor zorgen dat de pomp functie van mijn hart aangetast wordt, hiervoor wordt ik dus in de gaten gehouden en moet ik filmpjes laten maken van mijn hart pomp functie.
Verder heb ik nog 1 nieuwtje!! De datum van m'n operatie is bekend!!! Vorige week ergens kwam het verlossende telefoontje. 17 oktober zal de wissel van de kapotte expander zijn. Laten we hopen dat er geen gekke dingen voordoen en de operatie die dag ook echt door kan gaan!! Ik ben nu nog niet echt zenuwachtig maar merk wel dat als ik er telang aan denk ik wel zenuwachtig wordt hihihi. Niet omdat ik bang ben ofzo maar 't is toch wel spannend weer allemaal. Ik hoef na de operatie als het goed is maar 1 nachtje te blijven en dan mag ik verder thuis herstellen! Dat wordt 6 weken weer even een stapje terug doen... Hmmm.... Dat wordt nog wat haha.
De aankomende 2 weekjes is het aftellen en in de tussen tijd ook eens proberen te ontspannen!!
Het is me tot zover fysiek best meegevallen maar mentaal is het een stuk zwaarder dan verwacht.
Bedankt nog steeds voor het volgen van mijn blog en het lezen van mijn verhaal!! Zonder de steun die ik van veel mensen krijg had ik echt niet zo positief kunnen blijven en had ik het bijltje er al 100x bij neer gegooid!
Ik hoop dat jullie mij ook nogief vinden en lief zullen blijven vinden met men hormoon verschuivingen muhahahahahaha
xxx
