Ik herken mezelf niet meer, wie is die vrouw die ik zie.. Voorzichtig dwalen mijn ogen over het beeld. Dit ben ik niet... Jawel.. Dit is de nieuwe ik. Maar wie is dat... Een zoektocht waar ik iedere dag opnieuw aan moet geloven.
Alles lijkt zo vanzelf sprekend. Je huis, je beesten, je relatie.. Maar nu is alles zo vreemd voor mij. Het voelt niet meer als voorheen. Thuis hoor je je goed te voelen, een veilige haven van geluk, hoop en liefde. Voor mij voelt het niet meer zo, er is geen plek waar ik even kan doen alsof er niks aan de hand is. Overal en elke dag wordt ik geconfronteerd met het feit dat dingen veranderen en het niet meer zal zijn zoals het was.
Nieuwe dingen zijn vaak leuk, tot ze je verplicht worden. Nu bestaat mijn leven voornamelijk uit alles opnieuw proberen, dat haalt het plezier weg en maakt plaats voor onzekerheid. Kan ik dit nog wel, weet ik nog wel hoe dit moet, wat als het me niet lukt? Moet ik dit wel doen..
Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan. Iedere dag vecht ik met tegenstrijdige gedachten. Ik wil verder, maar mijn lijf roept me terug.
Het is veel makkelijker om te zeggen dat het goed gaat, daardoor vergeet ik soms te kijken naar hoe ik me echt voel. Het is heel makkelijk om te zeggen vanaf nu wordt het allemaal beter. Dat is niet waar. Het zal nog steeds met hoge piekte en diepe dalen gaan. Het punt is dat je je nergens op kunt voorbereiden en je ieder moment in zo'n gat kunt vallen.
Het is veel makkelijk om te vergeten wat er niet goed gaat en je vast te klampen aan de leuke dingen. Dit zorgt er alleen wel voor dat al die opgestapelde vergeten gedachten als een tikkende tijdbom in m'n hoofd zitten. Als deze bom afgaat lijkt het alsof er een grote zwarte wolk op me neerdaalt. Dan trek ik me terug, sluit me zelf af van de wereld buiten mijn hokje. Zo is mijn veilige thuis haven niets anders dan een hol vol ellende. Om daar weer uit te komen heb ik heel veel zelfvertrouwen nodig, laat dat nou net het gene zijn wat ik een beetje kwijt ben.
Verwaald, is het woord wat ik constant in mijn hoofd hoor. Niets is duidelijk voor mij, en dat maakt me een beetje bang. Krampachtig ren ik in het rond opzoek naar het vertrouwde bekende pad. Maar dat pad is er niet meer, hij is echt weg. Er zijn alleen maar paden waarvan in niet weet waar ze heen gaan. Bang en onzeker moet ik opzoek naar een nieuw pad dat me thuis brengt... Wetende dat ieder pad dat ik op ga, me onderuit kan halen.
Ik ga wel door, ik wil door, ik weet alleen niet goed hoe.
