voordat ik aan deze blog begin zou ik graag een link met jullie willen delen. De afgelopen maanden heb ik voor mijn gevoel in een soort tunnel gezeten. Een beetje opgesloten met mijn gevoel alleen had ik dat toen helemaal niet in de gaten.
In mijn hoofd leefde ik gewoon mijn leven, blijkt achteraf dus dat alles om mij heen 10x zo snel is gegaan en nu pas besef ik dat ik veel meer 'last' heb gehad van o.a. de chemotherapie en bijwerkingen dan ik in eerste instantie wilde/kon toegeven. Van de week ben ik een site tegen gekomen waar ik veel duidelijkheid voor mezelf kon vinden. Ik zou zeggen, als het je interessant vind, klik op de link en lees in ieder geval die pagina. Onder het kopje 'overleefmodus bij kanker' vind je nog andere stukken die betrekking hebben op wat ik de laatste maanden heb doorstaan.
Hee lieve allemaal,
Het is een feit de chemotherapie is klaar! Afgelopen week kreeg ik (hoop ik toch echt) mijn laatste kuur.
Ik heb de afgelopen maanden meerdere keren geprobeerd een blog te schrijven maar dit is mij niet gelukt. Of het te maken had met een schrijversblok weet ik niet zo goed want nu ik zelf begin te beseffen dat ik de chemotherapie echt heb overleefd lijkt het net alsof ik langzaam wakker wordt uit een soort droom. Steeds vaker betrap ik mezelf op de gedachten "dat heb ik al zolang niet meer gedaan" of "hoe deed ik dat hiervoor dan". En dit gaat dan vaak over hele normale dingen zoals een boodschappenlijstje maken, een planning maken wanneer ik daar wel een keer energie voor heb of over hoe ik mezelf bezig kan houden thuis.
Als ik nu terug kijk op afgelopen maanden zou ik die tijd wel omschrijven als mijn overlevingsmodus want veel meer dan de echt nodige dingen deed ik niet. Voordat ik het doorhad was de dag eigenlijk alweer voorbij en had ik letterlijk niks gedaan. Dit vond ik zelf ook erg moeilijk om te accepteren want zo was ik totaal niet. Ik deed liever te veel op 1 dag dan te weinig hahah. Daardoor verwachte ik teveel van mezelf en toen ik die verwachtingen niet meer waar kon maken werd het allemaal een stuk moeilijker voor mij.
Ik zocht op internet vaak naar verhalen of uitleg over kanker en chemotherapie enzo, in het begin dacht ik ja duhu waar moet ik beginnen met uitvinden hoe ik hier mee om moet gaan dan?? Maar uiteindelijk heb ik dat overboord gegooid en heb ik als het ware mijn emoties uit gezet en ben gewoon door gegaan. Ik leefde echt van chemo naar chemo, daartussen was ik gewoon niet bezig met de dagen en de tijd. Zo snel mogelijk door naar het eindpunt, daar kun je het wel mee vergelijken.
Maar goed ik ga niet al te lang in het verleden blijven hangen want dan kan ik nog wel 2 boek werken schrijven.
Met goeie moed ga ik verder aan deze strijd want we zijn er nog lang niet, ondertussen ben ik gestart met de hormoontherapie. Hier durf ik ook nog niet zoveel woorden aan vuil te maken omdat ik nog niet echt een goed beeld heb bij wie ik nu ben en wat de bijwerkingen zijn. Dat geldt eigenlijk ook voor de immunotherapie die gaat ook nog een half jaar door. Hierover moet ik nog een afspraak maken want dat is dus nog niet helemaal duidelijk voor mij hihi
Verder staat er nog een operatie op de planning in oktober om de rechter expander te vervangen. Ik ben ook wel erg blij dat daar weer wat vooruitzicht in zit want het spiegelbeeld wil niet echt wennen. En de psycholoog komt nu eindelijk aan bod, ik heb in een vorige blog verteld dat ik die verwijzing had aangevraagd maar een wachtlijst van een aantal weken gooide wat roet in het eten wat het voor mij natuurlijk niet makkelijker maakte. Maar goed, aan het eind van deze maand is dat geregeld en hoop ik dat ik mijzelf beter leer kennen en begrijpen.
Het einde van de chemo heeft veel deuren heropend voor mij, achteraf kan ik zeggen dat ik echt als de dood ben geweest dat de chemotherapie me onderuit zou halen. Daarom verstopte ik mij liever in mijn bubbel waar de tijd niet leek te bestaan en ik gewoon van afspraak naar afspraak kon dobberen. Maar nu maken mijn hersenen overuren met alles wat ik wil gaan doen. De zin in het leven is een beetje terug denk ik. Het liefst zou ik nu iedere dag de hort op gaan maar tegelijkertijd is mijn lijf zo zwaar als beton. Ik ben nog heel vermoeid, nu zeker want ik heb vorige week een verkoudheidje opgepakt dus ben nu extra belemmerd. Maar buiten die verkoudheid merk ik heel goed dat ik nog verre weg van fit ben. Bij kuur 5 merkte de oncoloog dat mijn witte bloedcellen daalde en hierdoor was het even spannend of de kuur door kon gaan. Ik moest daarom op dag 8 voor de paclitaxel extra bloedprikken om te kijken wat de bloedplaatjes deden. De waardes waren weer gezakt maar de oncoloog liet de kuur wel doorgaan alleen wel lager gedoseerd en de volgende dag kreeg ik een injectie (Neulasta) om het beenmerg een boost te geven zodat het meer witte bloedcellen aanmaakte.
Na het bloedprikken voor kuur 6 waren mijn waardes nog steeds laag maar ik voelde verder wel goed dus geen extra injectie, wel goed uitkijken nu met infecties, bacteriën enzo.
Dit wordt een korte blog dan jullie waarschijnlijk gewent zijn van mij maar dat is dus zo'n verwachting die ik van mijzelf had. Ik weet niet waarom maar mijn blogs waren voor mij nooit lang genoeg, en nu.. tsja ik weet niet zo goed meer wat ik nog meer te vertellen heb dus moet ik er ook een punt achter zetten, dus bij deze.
Mijn kaarten slinger hangt nog steeds aan de muur, alleen de verjaardags worden kaarten nu wel erg oud.... (April hihi) maar als ik die er tussen uithaal wordt het zo kaal............ :(
hihihi HINT HINT.💟💟
You know where to find me!
