Van een jong happy life naar onmogelijke keuzes maken.
Mijn leven totaal overhoop.
Net 23 jaar en nu al getekend voor het leven.
Zal het ooit echt wennen?
Een brok in mijn keel en tranen branden achter mijn ogen terwijl ik aan deze blog begin. Het is lang stil geweest aan mijn kant en dat had zeker zijn redenen. Soms is het alleen lastig om die redenen zelf ook in te zien. Het is als het zoeken van een naald sleutel in een hooiberg van onzekerheden, vragen, angsten, verdriet en woede. Kanker is zo veel meer dan alleen een ziekte, dat werd voor mij echt duidelijk toen ik het even verloor van mijn wilskracht. Wat kanker hebben en chemotherapie met je doet is niet te voorspellen en net zo lastig te omschrijven. Iedere dag leer ik meer naar mezelf te luisteren en probeer ik die sleutel te vinden. Tijdens die strijd met mezelf verlies ik de wereld buiten mijn huisje soms uit het oog. Tijd bestaat voor mij niet meer, ik leef van moment naar moment maar als er weinig momenten zijn is een dag of een week zo voorbij.
Om eerlijk te zijn vind ik het moeilijk om antwoord te geven op de vraag: hoe gaat het nou met je? Want op dit moment weet ik zelf niet goed hoe het met me gaat. Hier voor wilde ik mijn wilskracht en strijdlust laten zien en deelde dat met iedereen. Maar nu lukt me dat niet altijd. Aangezien deze blog ook voor mijzelf een plek is om mijn gevoelens op te schrijven wil ik echt eerlijk zijn en ook de dingen die niet zo lekker gaan delen, want het hoort er bij. Dit is mijn leven nu en dat zal ik moeten accepteren ook al wil ik niet. Doordat ik die minder leuke dingen verstop voor de buiten wereld verstop ik ze ook voor mezelf. Ergens in de afgelopen tijd vonden die dingen toch een weg terug en overvielen mij met gevoelens, emoties en gedachten die ik heel ver weg gestopt had. Dit was mentaal gezien een hele harde klap en ik viel keihard in een diepe put.
...Pff toch even slikken en een paar keer goed knipperen terwijl ik dit typ. Dat wilde ik niet toegeven aan mezelf. Daarom zal niemand het ook echt aan zien komen, of misschien wel een beetje want, kom op ik ging er wel erg fluitend door heen vind je niet? Positivity is the strength itself
In ieder geval alles wat ik nu op dit moment schrijf is nieuw voor mij. Nu ik een aantal confrontaties heb gehad met mezelf en dingen heb geaccepteerd lijkt die hooiberg kleiner en durf ik opnieuw te beginnen met zoeken naar de sleutel van de nieuwe ik. Dit zal niet makkelijk zijn en ook opnieuw obstakels op mijn weg gooien. Maar ik weet dat ik met Michel aan mijn zij, en zoveel familie en vrienden om ons heen die ons willen helpen, die obstakels kan overwinnen. Uiteindelijk zal deze weg me alleen maar sterker maken.
Nu ik het zo zwart op wit terug lees merk ik wel dat het oplucht om het 'out in the open' te gooien. Nu ik geaccepteerd heb dat ik het niet alleen kan ben ik ook naar de huisarts geweest om te praten over een psycholoog. Ik merk dat ik het heel moeilijk vind om mijn issues te delen met de mensen waar ik om geef. Het feit dat dit me overkomt, komt dan ineens zo dichtbij en is dan zo echt dat ik het niet aan kan. Hoe ik zo positief naar alles kan kijken komt denk ik doordat ik ,alles wat met mijn kanker te maken heeft, beleef alsof ik er niet ben. Dat is iets wat ik onbewust heb weg gestopt denk ik.
Om even terug te komen op hoe het nu met me gaat, sinds de laatste chemo merk ik dat ik op mijn reserves loop. Ik ben ook flink afgevallen ondertussen... ik weeg nu ongeveer 53 kilo en dat is wel aan de lichte kant. Nog niet zorgwekkend maar ik eet ook super slecht... Dat heb ik meestal de 1e week het ergste. Sterker nog ik werd er echt beroerd van. En dan die warmte er ook nog bij, bij ons binnen is het nu gemiddeld rond de 28 graden en helaas wil het niet meer zakken. Dus met moeite probeer ik wel genoeg te drinken en zoveel mogelijk eiwitrijk te eten. Maar ik voel gewoon dat mijn spieren verslappen, de afgelopen 3 dagen ben ik bijna niet van de bank of uit bed geweest en dat was voor mij het teken dat het tijd is om aan de bel te trekken. (ik ben nu onder behandeling bij een diëtiste en psycholoog heb ik aangevraagd)
Dit is een hele eerlijke blog geworden, heftiger als dat ik in eerste instantie had verwacht... Dit is waarom ik de laatste tijd afwezig ben geweest. Ik heb heel weinig energie en ik verwacht niet dat dat snel zal veranderen dus ik waardeer alle uitnodigingen om wat te gaan doen heel erg. Maar het is iets te veel voor me nu. Ik kan echt wel even de deur uit, graag zelfs maar het zou dan bijvoorbeeld fijn zijn als ik zelf niet hoef te rijden en dat ik met een uurtje ofzo weer thuis ben om ook lekker op mn bank te ploffen en de tv aan te knallen. Of een bakje koffie bij mij kan natuurlijk ook stuur me maar een apje en dan kunnen we vast wat afspreken, het zou dan weer fijn zijn als je rekening houd met mijn energie en het feit dat ik niemand weg zal sturen. (hele lieve eigenschap van mij maar in dit geval misschien niet zo handig😊). Ik ben in ieder geval net zo gezellig als normaal alleen houd dat wat minder lang vol hahah. Ik moet ook weer wat onder de mensen komen denk ik, zal vast goed voor me zijn hihi.
Medisch gezien zijn er ook weer wat nieuwtjes!
- het genetisch ondezoek is terug en buiten de Check2 mutatie hebben geen andere dingen gevonden. Conclusie voor nu is dus ik heb gewoon vette pech gehad. Nu alleen nog kijken of mijn ouders drager zijn van de mutatie maar als dat niet het geval is, is er geen verklaring waarom ik op 22 jarige leeftijd al borstkanker kreeg.
- Qua chemo's zijn we over de helft! a.s. maandag krijg ik het 2e deel van nummer 4. De koelkap lijkt vooralsnog goed te werken! mijn wenkbrauwen en wimpers worden wel steeds dunner en mn haar wat futloos maar het zit er nog! Het is niet meer zo'n bos als wat ik had maar het zit er nog en dat vind ik belangrijker.
- En het grootste nieuws wat een paar weken geleden bleek.... mijn rechter expander is lek. Na de laatste keer vullen moest dat blijken en dat was inderdaad zo. mn rechter boobie werd steeds kleiner en na 1,5 week zag je goed verschil. Dus nu moet die vervangen worden en dat betekend een extra operatie. Die operatie kan alleen pas na de chemo plaatsvinden vanwege infectie gevaar enzo.
Voorlopig moet ik dus met ongelijke boobies door het leven. Halverwege september ben ik klaar met de chemo dan moet er nog een maand tussen zitten dus denk ik dat de operatie rond oktober zal zijn. Na de operatie zal eerst rechts net zo ver gevuld moeten worden als links voordat ze verder kunnen met oprekken. Helaas wat oponthoud dus...
- vanaf maandag ga ik starten met de hormoon therapie, dit zal gaan via thuis apotheek, een soort thuiszorg. Dan komt er 1x in de 3 maanden een verpleegster bij mij thuis om de injectie te zetten.
Dat was het geloof ik, voor nu weet ik even niet meer wat ik wil vertellen en begin ik ook moeie oogjes te krijgen dus dit is een mooi eind van een hele gevoelige, persoonlijke blog. Dit is waar ik nu mee deal maar ik hoef er niet altijd over te praten. Ik weet nu dat het kan en ik zal het echt doen i promise maar ik hoef het ook niet altijd over de slechte dingen te hebben toch. In real life ook niet! Het is juist leuk om andere dingen te doen, afleiding enzo!
liefs x
