 |
| Dit plaatje kwam ik tegen en dit omschrijft zo goed waar ik mee worstel! |
Want als ik er zo naar terug kijk is de tijd echt heel snel gegaan. Te snel voor mijn brein om dit bij te houden. De afgelopen weken zat ik daardoor een beetje in een dip. Het begon na de vakantie, wat best logies is want na een vakantie zit je vaak in een vakantie flow. Op het moment dat ons vakantie bubbeltje knapte, kwam de realiteit toch best hard op ons dak. Doordat m'n hersenen op dat moment overuren draaien raakt alles in de war. Alles waarvan ik dacht het op een rijtje te hebben ligt weer door elkaar. De onzekerheden die op dat moment naar boven komen hebben op veel dingen invloed. Het feit dat ik nog steeds tegen borstkanker vecht weerhoud mij er niet van om vooruit te kijken. Maar doordat ik teveel dingen tegelijk wil doen op dit moment gebeurd er eigenlijk helemaal niets. Het is niet alleen voor mij verwarrend, maar ook voor Michel. Ik merk aan hem dat hij er moeite mee heeft om de chemo, en de bijbehorende bijwerkingen, te accepteren. De ene dag kan ik bijvoorbeeld het hele huis opruimen en eten koken, om de volgende dag lang uit over de bank te dweilen. Dit zijn wel 2 uiterste maar het is ook maar een voorbeeld. Ik heb de laatste paar weken ook vaak gedacht om mijn blog te schrijven, maar steeds vond ik niet de woorden voor hoe ik mij voelde. Nog steeds niet eigenlijk maar ik wilde toch een poging wagen. Zo heb ik ook besloten om met een maatschappelijk werkster te gaan praten. Ik denk dat ik te veel hooi op mn vork neem maar ben ook bang dat ik de vermoeidheid de overhand laat nemen. Hierdoor ben ik thuis ook gestrest en dat reageer ik meestal af op het huishouden. Als ik dan eenmaal het emotionele gedoe achter de rug heb val ik meestal weer in die kuil van onzekerheid. Zo ben ik de hele dag met mijn gedachten en gevoelens aan het worsten, en het is erg lastig om hier woorden aan vast te knopen. Misschien komt het door mn ADHD of gewoon omdat het zo is, in ieder geval het is een questie 100 verschillende dingen in 1 minuut proppen... Mijn hoofd loopt dan over en dan wint de lamlendigheid en staar ik de rest van de avond naar de tv. Hier leid mijn sociale leven dan weer onder. Ik weet ook wel dat iedereen weet dat het niet altijd uitkomt maar toch voel ik mij dan schuldig. Normaal gesproken ben ik ook een type dat het liefst mijn dagen zo vol mogelijk plan, en ik kan best begrijpen dat die omschakeling even wennen is. Maar ik ben heel eerlijk dus dat ga ik hier ook zijn. Soms krijg ik toch een indruk dat mensen zich gepasseerd voelen, of misschien zelfs beledigd. En op zo'n moment denk ik nu wel echt; nouja weet je wat. Ik heb genoeg ruzie met mijzelf om me druk te maken over andermans problemen. Klinkt misschien hard zo, maar merk gelijk dat het een soort oplucht. 1 van de 100 dingen in afgelopen minuut... hihi. Daarom leek het mij een goed idee om met iemand van buitenaf te gaan praten. Misschien helpt het om mijn spinsels uit de knoop te halen. Tot die tijd moet ik eerlijk toegeven dat ik mijzelf niet altijd herken. Neem me dit alsjeblieft niet kwalijk!! Het enige wat ik nu kan doen is alles met de dag aankijken en we zien wel hoe het gaat. Ik voel mij al wat beter dan een paar weken geleden. En ik heb ook genoeg gedaan de afgelopen weken maar ik moet wel erg ver terug om alles te beschrijven. Daarom ga ik ook gewoon verder met het heden.
Gisteren begon mn dag namelijk al heel goed doordat ik mij versliep hahaha. Ik moest al vroeg naar het ziekenhuis en oma zou met mij meegaan. we hadden om 7 uur afgesproken op het station. Maar Michel en ik werden wakker door Luuk die blafte. Terwijl mies uit zijn bed sprong om te kijken wat er buiten gebeurden keek ik op mijn telefoon naar de tijd en schoot overeind want het was kwart voor 7!!!! Ik snel mijn badjas aan naar de deur oma binnenlaten. En toen als een tornado door het huis gerend om mn spullen bij elkaar te schrapen. Wonder boven wonder waren oma en ik netjes optijd bij de trein, blijkt maar weer dat ik als het moet in 15 min "klaar" kan zijn hahaha. Dat betekend dus makkelijke kleding, geen makeup en meestal vergeet wel iets wat ik mee had willen nemen! Maar punt is we hadden het gered en kon ik aan mijn dagje LUMC beginnen.
8:30 bloedprikken
9:15 update bloed uitslagen met oncoloog dr. Kroep
11:00 melden bij dagopname voor chemo #3
intotaal met voorbereiding duurt mij chemo tussen de 3 en 4 uur en helaas went het niet.
Iedere keer kijk ik weer net te vaak naar de klok waardoor je vanzelf gaat mee tellen en dan duurt het alleen maar langer en langer.
Maar tot zover sleep ik mij aardig door de kuren heen. Op wat psychische bijwerkingen en algehele daling van mn energie level na gaat het toch best goed. Maar haar zit er nog steeds, en ik geloof dat de haargroei op de rest van mijn lichaam wel minder is, maar tot zover zie je het niet echt en is het eigenlijk meer een pluspuntje. De eerste 4 dagen na het infuus ben ik vaak wel misselijk en een beetje lusteloos. Maar als het me lukt om genoeg water te drinken en te eten gaat het al beter dan vorige keer. Ik herken wel heel erg het 3 weken patroon wat mij vooraf is uitgelegd. de 1e week na het infuus noemen ze weleens een zwarte week, de 2e week een grijze week en de 3e week een witte week. Zo voel ik mij bijvoorbeeld de 3e week stukke beter dan de 1e week.
voor nu stopt mijn gedachten hier met logische zinnen maken...
ik hoop dat ik ondank mijn warhoofd een samenhangend verhaal heb kunnen maken hahaha.
als laatste wil ik nog zeggen dat het echt wel goed met me gaat. We moeten op dit moment alleen even een obstakel zien te overwinnen. Daardoor zijn wij misschien wat minder gezellig dan hiervoor. Dit neemt niet weg dat wij alle berichtjes en kaartjes onwijs waarderen!! In ieder geval bedankt daarvoor en bedankt voor alle geduld en begrip voor afgelopen maar ook komende tijd hihihi...!
liefs xxxxxxx volg mij ook op insta (klik hier voor mijn insta) om op de hoogte te blijven van de dingen die ik doe! Je mag me ook altijd een berichtje sturen als je een hart onder de riem wilt steken!
