Donderdag 31 mei, de dag van de Tour du ALS 2018. Om 5.00 vanmorgen ging mijn wekker, even wakker worden en snel douchen.
Gekleed in ons vrijwilligers teneu wandelen we rond 5.50 van onze camping naar basecamp. Zelfs zo vroeg hangt er een gezellige sfeer in de grote tent. Het keuken team heeft weer een heerlijke ontbijtje voor ons klaar gezet plus nog een lunchpakketje voor op de berg. Onder de mensen die op dat moment in de tent waren begon het wat te roezemoezen.
Tijdens de vrijwilligers briefing de avond ervoor had de organisatie aangegeven dat de tour misschien aangepast zou worden vanwege de weersvoorspelling. In alle vroegte heeft de organisatie een ontzettend moeilijke beslissing moeten maken. Uit veiligheid voor alle deelnemers van de tour is de top van de Mont Ventoux uit de route gehaald.
Ik heb die dag ook weer wat filmpjes gemaakt dus dan kan ik ook laten zien hoe het die ochtend op de berg was. Want we laten ons niet uit het veld slaan door een slechte weersvoorspelling!
Gekleed in ons vrijwilligers teneu wandelen we rond 5.50 van onze camping naar basecamp. Zelfs zo vroeg hangt er een gezellige sfeer in de grote tent. Het keuken team heeft weer een heerlijke ontbijtje voor ons klaar gezet plus nog een lunchpakketje voor op de berg. Onder de mensen die op dat moment in de tent waren begon het wat te roezemoezen.
Tijdens de vrijwilligers briefing de avond ervoor had de organisatie aangegeven dat de tour misschien aangepast zou worden vanwege de weersvoorspelling. In alle vroegte heeft de organisatie een ontzettend moeilijke beslissing moeten maken. Uit veiligheid voor alle deelnemers van de tour is de top van de Mont Ventoux uit de route gehaald.
Ik heb die dag ook weer wat filmpjes gemaakt dus dan kan ik ook laten zien hoe het die ochtend op de berg was. Want we laten ons niet uit het veld slaan door een slechte weersvoorspelling!
Zo vertrokken we zoals gepland rond 6.10 richting chalet Reynard! Vervolgens daar aangekomen zien we eigenlijk niemand bij Reynard, dus rijden we een stukje verder door naar de locatie waar de fanzone, en nu de nieuwe finish, zou moeten komen.
Even grof geschat stonden we met een mannetje of 15, op de kale berg, super mistig! Je kon nog geen paar honderd meter vooruit kijken. Ook kwamen er wat spetters uit de wolken, maar dat mocht de pret niet bederven. Ik had mijn nieuwe speaker bij mij voor wat gezelligheid, met wat muziek om ons warm te houden en denkend aan waarom we het allemaal doen, kwam daar voor ons een verlossend telefoontje. We gaan starten met de opbouw! Vrij vlot doordat iedereen elkaar hielp waren we al een aardig eind. Ik had meer het idee dat ik voornamelijk in de weg liep doordat ik niet mocht tillen hihihi dus als mobile muziek box liep ik wat heen en weer tussen de mensen. Ik moest bij wijze van ook wel m'n handen op m'n rug binden want om iedereen te zien sjouwen en zelf niks doen is niet voor mij weggelegd
Toen stond echt bijna alles klaar. We konden de eerste deelnemers, die in alle vroegte vertrokken zijn om de Mont Ventoux meerdere keren te beklimmen, binnenhalen.
Tot het telefoontje kwam waar niemand op hoopte... Ook Reynard en de fanzone zijn uit de route gehaald. Veiligheid gaat voor alles en de organisatie heeft daarom de zware maar goede keus gemaakt om de Tour om te gooien. De nieuwe route wordt de Col de la Madeleine. Onder de wielrenners is deze route best bekend geloof ik. Bij mij, als 23 jarige, ging er niet bepaald een lampje branden. Je moet ze ook maar uit elkaar kunnen houden al die Franse naampjes, ik ben blij dat ik de grote punten nu ken. Dat was vorig jaar nog wel anders hahah.
Maar goed duss we konden weer afbreken en inpakken, flexibiliteit is iets wat een vrijwilliger moet hebben. Want ga er maar naast staan, om 6.30 in barre weersomstandigheden iets opbouwen om het vervolgens een uur later weer in te pakken. Dat moet je toch ook wel een beetje kunnen! Grootse respect heb ik voor iedereen die zich op deze manier inzet tijden dit evenement.
Als een heuse mini karavaan vertrekken we over de top naar Malaucene om hopelijk daar nog wat moois neer te kunnen zetten. Zo hebben wij in ieder geval wel gezien dat de keus van de organisatie de juiste is geweest, want echt op de berg zag je geen hand voor ogen!
Even grof geschat stonden we met een mannetje of 15, op de kale berg, super mistig! Je kon nog geen paar honderd meter vooruit kijken. Ook kwamen er wat spetters uit de wolken, maar dat mocht de pret niet bederven. Ik had mijn nieuwe speaker bij mij voor wat gezelligheid, met wat muziek om ons warm te houden en denkend aan waarom we het allemaal doen, kwam daar voor ons een verlossend telefoontje. We gaan starten met de opbouw! Vrij vlot doordat iedereen elkaar hielp waren we al een aardig eind. Ik had meer het idee dat ik voornamelijk in de weg liep doordat ik niet mocht tillen hihihi dus als mobile muziek box liep ik wat heen en weer tussen de mensen. Ik moest bij wijze van ook wel m'n handen op m'n rug binden want om iedereen te zien sjouwen en zelf niks doen is niet voor mij weggelegd
Toen stond echt bijna alles klaar. We konden de eerste deelnemers, die in alle vroegte vertrokken zijn om de Mont Ventoux meerdere keren te beklimmen, binnenhalen. Tot het telefoontje kwam waar niemand op hoopte... Ook Reynard en de fanzone zijn uit de route gehaald. Veiligheid gaat voor alles en de organisatie heeft daarom de zware maar goede keus gemaakt om de Tour om te gooien. De nieuwe route wordt de Col de la Madeleine. Onder de wielrenners is deze route best bekend geloof ik. Bij mij, als 23 jarige, ging er niet bepaald een lampje branden. Je moet ze ook maar uit elkaar kunnen houden al die Franse naampjes, ik ben blij dat ik de grote punten nu ken. Dat was vorig jaar nog wel anders hahah.
 |
| Boulodrome is de parkeerplaats waar wij de nieuwe "top"gingen bouwen. |
Maar goed duss we konden weer afbreken en inpakken, flexibiliteit is iets wat een vrijwilliger moet hebben. Want ga er maar naast staan, om 6.30 in barre weersomstandigheden iets opbouwen om het vervolgens een uur later weer in te pakken. Dat moet je toch ook wel een beetje kunnen! Grootse respect heb ik voor iedereen die zich op deze manier inzet tijden dit evenement.
Als een heuse mini karavaan vertrekken we over de top naar Malaucene om hopelijk daar nog wat moois neer te kunnen zetten. Zo hebben wij in ieder geval wel gezien dat de keus van de organisatie de juiste is geweest, want echt op de berg zag je geen hand voor ogen!
Aangekomen op een parkeerplaats gelegen naast de locale sportvelden schijnt het zonnetje ons tegemoet. Toen we aankwamen was de parkeerplaats nog zo goed als leeg, we hebben een uur om alles op te bouwen, werd er nog gezegd. Zo is iedereen die aanwezig was snel begonnen met de opbouw. Maar binnen 20 minuten kwamen de eerste deelnemers al over de finish dus daar heb je de flexibiliteit weer! Schakelen, schakelen en nog eens schakelen. Ik zeg het gewoon nog een keer je moet het maar kunnen!!
Michel was gevraagd of hij wilde gaan spotten, de deelnemers hebben een nummer bordje en aan de hand van dat nummer konden onze "speakers" de naam van die deelnemer opzoeken. Michel zijn taak was dus die nummers doorgeven, maar doordat de route een stuk korter is geworden, kwamen de deelnemers met groepen tegelijk binnen. Van nummers doorgeven is toen weinig gekomen hahah. Dan maar aanmoedigen! Ook de deelnemers balen er natuurlijk van dat ze vandaag de top niet kunnen beklimmen. Dus een beetje overdreven gezellige aanmoediging vond ik wel op zijn plaatst. Zo heb ik daar best wel een tijdje gestaan, tussendoor ben ik 1x terug gelopen naar de parkeerplaats waar het werkelijk oranje kleurde van deelnemers! Als ik er nu aan terug denk krijg ik overal kippenvel! Dat gevoel is echt onbeschrijfelijk! Super blij ook dus dat ik stukjes gefilmd heb!! Om zoiets te kunnen begrijpen moet je er echt geweest zijn.
Terug op m'n aanmoedigings-post startte veel deelnemers met de weg terug naar Village du depart, het eindstation van de tour du als 2018. Toen mijn stem toch wat schor begon te worden ben ik met Michel terug gelopen om te kijken hoeveel mensen er nog waren. Tot onze verbazing was 3kwart van het parkeer terrein alweer leeg! Boven ons hoofd werd het zonnetje ook verdreven door grote grijze wolken. Ohoh het zal toch niet... De speakers moedigen de laatste deelnemers die zelf terug willen fietsen nog even aan maar dan begint het toch te spetteren. Weer zie je vrijwilligers van links naar rechts vliegen om bijvoorbeeld de geluidsboxen af te dekken en spullen droog te zetten. Nog geen 5 minuten later breekt de wolk open en komt de regen met bakken uit de lucht vallen. Alsof dat niet voldoende was had ook de onweersbui ons terrein bereikt. Met alle vrijwilligers die nog rondliepen moesten we schuilen onder 3 aluminium pop-up tentjes. Zolang ik niet zeker weet of ik veilig ben, ben ik toch ook best een beetje bangig voor onweer dus was het rennen naar de auto om wat plaats te maken onder de tenten en veilig te schuilen op rubberen banden hihi. Aangezien we verder toch niet veel konden doen waren we onze ervaringen van die dag maar aan het bespreken. Ik moet zeggen ookal liep alles anders dan gepland, dit jaar heeft weer een hele bijzondere indruk achtergelaten. De organisatie gaf deze zevende editie de naam Magnificent seven. En meer woorden ga ik daar niet aan vuil maken.
Nadat de lucht weer een beetje opentrok was het snel inpakken en inladen en op naar de camping!! Eigenlijk zouden we naar Village gaan maar omdat we toch wel even wilde opfrissen werd het eerst naar de camping.
Michel was gevraagd of hij wilde gaan spotten, de deelnemers hebben een nummer bordje en aan de hand van dat nummer konden onze "speakers" de naam van die deelnemer opzoeken. Michel zijn taak was dus die nummers doorgeven, maar doordat de route een stuk korter is geworden, kwamen de deelnemers met groepen tegelijk binnen. Van nummers doorgeven is toen weinig gekomen hahah. Dan maar aanmoedigen! Ook de deelnemers balen er natuurlijk van dat ze vandaag de top niet kunnen beklimmen. Dus een beetje overdreven gezellige aanmoediging vond ik wel op zijn plaatst. Zo heb ik daar best wel een tijdje gestaan, tussendoor ben ik 1x terug gelopen naar de parkeerplaats waar het werkelijk oranje kleurde van deelnemers! Als ik er nu aan terug denk krijg ik overal kippenvel! Dat gevoel is echt onbeschrijfelijk! Super blij ook dus dat ik stukjes gefilmd heb!! Om zoiets te kunnen begrijpen moet je er echt geweest zijn.
Terug op m'n aanmoedigings-post startte veel deelnemers met de weg terug naar Village du depart, het eindstation van de tour du als 2018. Toen mijn stem toch wat schor begon te worden ben ik met Michel terug gelopen om te kijken hoeveel mensen er nog waren. Tot onze verbazing was 3kwart van het parkeer terrein alweer leeg! Boven ons hoofd werd het zonnetje ook verdreven door grote grijze wolken. Ohoh het zal toch niet... De speakers moedigen de laatste deelnemers die zelf terug willen fietsen nog even aan maar dan begint het toch te spetteren. Weer zie je vrijwilligers van links naar rechts vliegen om bijvoorbeeld de geluidsboxen af te dekken en spullen droog te zetten. Nog geen 5 minuten later breekt de wolk open en komt de regen met bakken uit de lucht vallen. Alsof dat niet voldoende was had ook de onweersbui ons terrein bereikt. Met alle vrijwilligers die nog rondliepen moesten we schuilen onder 3 aluminium pop-up tentjes. Zolang ik niet zeker weet of ik veilig ben, ben ik toch ook best een beetje bangig voor onweer dus was het rennen naar de auto om wat plaats te maken onder de tenten en veilig te schuilen op rubberen banden hihi. Aangezien we verder toch niet veel konden doen waren we onze ervaringen van die dag maar aan het bespreken. Ik moet zeggen ookal liep alles anders dan gepland, dit jaar heeft weer een hele bijzondere indruk achtergelaten. De organisatie gaf deze zevende editie de naam Magnificent seven. En meer woorden ga ik daar niet aan vuil maken.
Nadat de lucht weer een beetje opentrok was het snel inpakken en inladen en op naar de camping!! Eigenlijk zouden we naar Village gaan maar omdat we toch wel even wilde opfrissen werd het eerst naar de camping.
Nu kom ik weer terug in mijn echte leven want toen ik lekker op onze veranda ging zitten met de voetjes omhoog merkte ik ook dat ik toch wel erg moe was. Is ook niet raar als je om 5 uur al uit je bed bent en tot 12 uur toch een soort aan het rennen en aan het vliegen bent. Dus heb ik dit jaar het eind feest op Village aan me voorbij laten gaan.
Ik ben allang blij dat ik überhaupt in Frankrijk kon zijn dit jaar en dat ik het ook zonder al te veel bijwerkingen van de chemo mocht meemaken. Volgend jaar staat in de planning en dan doen we het gewoon weer over!!
Ik ben allang blij dat ik überhaupt in Frankrijk kon zijn dit jaar en dat ik het ook zonder al te veel bijwerkingen van de chemo mocht meemaken. Volgend jaar staat in de planning en dan doen we het gewoon weer over!!
Die avond gingen we wel nog naar basecamp om samen met alle vrijwilligers te genieten van de afsluitende "barbecue" die de chef en zijn team hadden klaar gezet. Na het eten kregen we nog een bedankje van de organisaties en werden er nog wat mensen speciaal in het zonnetje gezet. Nu echt moe maar voldaan vond ik het mooi geweest en was de Tour du ALS 2018 voor mij afgesloten. Het feest ging nog even door en vanaf onze veranda konden we heerlijk meegenieten van de geweldige sfeer op basecamp.
Ik ben hierna ook gestopt met vloggen om nog even samen met m'n ouders, m'n zus, Mike en Michel te genieten van onze vakantie. Want zo bar als het weer donderdag was zo heerlijk was het weer vrijdag! We zijn met z'n allen naar het plaatsje Pernes-les-Fontaines gegaan om eens een echte toerist uit te hangen. Dit plaatsje is best wel een trekpleister omdat het nog veel van zijn historische glorie heeft behouden. Met een plattegrond op zak hebben we een paar uurtjes heerlijk rond gedwaald, wat gegeten, en natuurlijk genoten van het mooie weer.
Eenmaal terug op de camping was het tijd voor vakantie!! Luieren en niksen heerlijk!!! Ohja en we hebben nog samen met andere vrijwilligers die ook op die camping stonden gegeten bij het restaurant op de camping. Culinair verrast mag ik wel zeggen .
Eenmaal terug op de camping was het tijd voor vakantie!! Luieren en niksen heerlijk!!! Ohja en we hebben nog samen met andere vrijwilligers die ook op die camping stonden gegeten bij het restaurant op de camping. Culinair verrast mag ik wel zeggen .
Zaterdag was het alweer tijd om onze spullen in te pakken. We zouden zondag vroeg tegen 6 uur weer vertrekken naar de luchthaven in Toulon. Zo hebben we die dag dus ook niet veel gedaan, in ieder geval niet interessant om over te vertellen of lezen hihih.
Om even een kort einde te breiden aan deze blog, het was een geweldige week! Ookal zat het weer niet altijd mee, mijn vakantie is zeker geslaagd. Rond 12.30 stapte we zondag uit op Nederlandse bodem. Nog 1 dagje na genieten en dan mag ik maandag alweer (voor de mensen die het een beetje bij kunnen houden dat is dus ondertussen alweer een paar dagen geleden hihi) naar het ziekenhuis voor chemo #2. Daarover horen jullie later meer voor nu zeg ik ajuparaplu!
P.s. Nu dit boekwerk af is kan ik me weer focussen op mn vlog hihih hij komt er echt hoor, ik weet alleen nog niet wanneer!
