Zondag 27 mei vertrokken we rond 5.00 richting Rotterdam airport. Het is even geleden dat ik met het vliegtuig weg ben geweest. De laatste keer was naar Indonesie met mijn familie. Dat is geloof ik 4 of 5 jaar geleden...? Maar padvindster Seline vind altijd haar weg hihih. Ik had midden in de nacht al online ingecheckt dus hoefde alleen nog maar mn koffer af te geven. Dat ging allemaal redelijk vlot, en toen kwamen we bij de handbagage controle... allebei onze koffers vol met elektronica... ohja dat moet er uit natuurlijk! Ik alles zo snel maar rustig mogelijk uit die koffers in de bakken gegooid en snel door dat poortje. Koffer 1 met de camera's kwam er zonder problemen door, maar mijn andere koffer waar alle overige laatste troepjes in zaten veroorzaakte wat vraagtekens. Ik had natuurlijk een berg medicijnen mee die ik liever bij de hand hield, maar ik was helemaal vergeten dat daar ook een fles Lactulose stroop bij zat.... uuh oeps, had die mensen, plus mezelf, 10 minuten tijd kunnen besparen hihih. Achja weer een klein avontuurtje beleeft.
Zo kwamen ,nadat ik al mn zooi weer een beetje fatsoenlijk in mijn koffer had gepropt, aan bij de gates. We moesten nog ongeveer een half uurtje wachten geloof ik dus we zijn maar gewoon vast voor de gate gaan staan.
Nu kan ik wel een heel mooi verhaal gaan ophangen over hoe we naar het vliegtuig liepen enzovoort, enzovoort, maar voor dat stukje wil ik jullie toch graag door linken naar mijn vlog. Die beelden laten veel meer zien dan dat ik kan vertellen!
Dus ga ik verder met de aankomst in Toulon in Frankrijk! Zodra we de luchthaven uitliepen voelde ik meteen het heerlijk warme zonnetje schijnen aaah vakantieeeee. Nu nog even mama zoeken die een huurauto aan het ophalen was en dan is het nog 2 uurtjes in de auto naar Camping Le Ventoux in Mazan. Michel, Mike en ik hebben er een prima road tripje aan overgehouden want het blijft een prachtig land. Zeker als je niet zo vaak in het buitenland komt.
Tegen het middag uur kwamen we tegelijk met mama aan op de camping waar papa met Bo al zat te wachten! Na snel even hallo gezegd te hebben zijn we meteen ons mobile home gaan bekijken want we waren toch wel nieuwsgierig waar we de komende week zouden slapen! Na onze avonturen van vorig jaar waren we allang blij dat we in een huisje konden slapen in plaats van een tent. Maar dit was veel luxer als verwacht!! Van een airco, tot een vaatwasser, tot een prachtig uitzicht op de Mont Ventoux. De kale berg die voor mij een bijzondere betekenis heeft!
omdat het toch best vroeg was die ochtend hebben we die dag niet veel gedaan. Lekker gehangen tot het avond eten. Daarvoor gingen we naar Basecamp gelegen op de camping (http://www.lagrangedecampaulise.com/camping.html) naast die van ons. Op Basecamp staan in de week van de tour mensen vanuit heel Nederland. De vrijwilligers van dit jaar, of nou ja een deel ervan want 180 vrijwilligers, op een camping met eigenlijk maar 6 plaatsen, is best wel een beetje veel. Kijk maar eens naar de vrijwilligers foto! Een geweldige groep mensen die elk met een eigen verhaal hier aanwezig is, maar wel hetzelfde doel heeft! Namelijk ALS op de kaart zetten en geld inzamelen voor onderzoek naar deze spierslopende ziekte.
Dag 2 in Frankrijk.
In plaats van vrolijk fluitende vogeltjes werd ik wakker van een keiharde regenbui... Achja dat mag mijn pret niet bedaren dus ik ben lekker mn bedje uitgekropen en ben toen het weer droog was op ons verandaatje gaan zitten. Even de omgeving in me opnemen, genieten van het moment. Even helemaal stil gestaan en terug gekeken op de afgelopen maanden. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik hier mag zijn... Ik weet niet goed wie ik ervoor wil bedanken maar het schiet toch door mn gedachten. Het had heel anders kunnen zijn, dat besef is voor mij nog groter geworden dan dat het al was. 22 november 2016 heb ik 2 zinnen op mn armen laten tattooëren. Hidup hari ini. Menjaga diri. Deze zinnen zijn in het Maleis geschreven als eerbetoon aan mijn opa's afkomst, Indonesië. De betekenis is Leef deze dag. Pas goed op jezelf. Voor mij betekend het eigenlijk dat je moet genieten van iedere dag, de kansen pakken die je krijgt. Maar blijf daarbij wel altijd jezelf, ik hoef mij niet aan andere aan te passen. Ik mag er als mezelf ook zijn!
Ik raak een beetje in een soort sentimentele sfeer merk ik hihih. Soms heb ik daar even behoefte aan.
Terug naar dag 2 in Frankrijk hahaha. Voor een uitgebreid verslag is het wel leuk om mn vlog te bekijken zodra deze klaar is!! Blij dat ik dat heb gedaan anders had ik wel een boek kunnen schrijven over deze week hahha!
Even kort voor nu omdat mn vlog nog in de maak is, omdat het echt bagger weer was zijn we naar een overdekt winkel centrum gegaan in Avignon. In dat winkel centum zat ook zon hele grote supermarkt dus uiteindeijk hebben we een uur of 4 door dat centrum gedwaald. Dat was maar goed ook want we hoorde de regen en onweer buiten over gaan... blij dat ik binnen was!
Dus toen we allemaal uitgekeken waren zijn we weer naar de camping gegaan en gebruik gemaakt van het feit dat we vakantie hebben. Met Nederlandse televisie zenders, snacks en de regen die op de ramen tikte hebben wij ons prima vermaakt!
Dinsdag stonden we toch een soort op tijd op, want vandaag krijgen de vrijwilligers de kans om onder begeleiding van de motards en andere organisatie leden de Mont Ventoux te beklimmen.
Zo gingen mama Emmelie en Mike met de race fiets de berg op, terwijl papa, Michel, ik en Bo het wandelend gingen proberen. Gezien mijn situatie en alghele conditie hadden we niet veel verwacht. Maar niets is minder waar, het is alsof er energie uit het alstvalt van die berg komt want we passeerden steeds meer wit gele paaltjes. 11 km later komen we mama afdalend tegen, zij gaat vast de auto halen want de huur fietsen moeten terug! Toch strevend naar meer wandelen we nog een paar 100 meter verder maar vkak voor een best wel steile bocht omhoog vinden we het mooi geweest. Bovendien begon het behoorlijk dicht te trekken waardoor we onze eindstreep waarschijnlijk niet droog zouden bereiken. Dus zijn we omgedraaid en zijn we nog zon 3 km terug naar beneden gelopen tot er een busje van de Tour langs reed die nog wel plaats had voor ons. Na die nooit verwachte 14 km was ik ook wel blij dat ik lekker kon zitten, en dan begin je je voeten te voelen... pff als je dan weer uit die auto komt moet je weer even aan de pijntjes wennen!
alle 7 moe maar voldaan gaan we tegen de middag weer richting de camping om een duik te nemen in het zwembad. Want zo donker het op de berg was, zo scheen het zonnetje heerlijk boven mazan.
Plakkend van het zweet twijfel ik toch nog even. Durf ik het wel? Een bikini... Net nu je echt wel kunt zien dat m'n boobiew best wat verschillen in vorm en maat.. Weljaaa, ik heb niet voor niets al mn oude bikini's thuis gepast om te kijken wat nog paste en leuk zat. Ik ben ook helemaal blij met mn nieuwe pareo die ik kon kopen van mn passionpoints bij hunkemoller. (ik moest wel zoiets kopen van m'n points want een nieuwe bikini of bh is nu nog een beetje lastig...) Met een kleine confidence boost en wat peptalk tegen mezelf was mijn zelfvertrouwen weer de baas en ging ik naar het zwembad. De camping waar we staan is ook niet groot, hij telt zo'n 50 plaatsen en het was dus niet echt druk bij het zwembad. Dat maakte het voor mij weer een stuk makkelijker om lekker die verfrissende duik in het zwembad te nemen. Na 1
baantje heen en weer wist ik weer waarom ik aan mn conditie moet gaan werken hahah. Maar goed de rest van de dag hebben we redelijk goed weer gehad tot het weer avond werd. Die avond deden we het zelfde als de avond ervoor. Het is tenslotte nog steeds vakantie en daar hoort niksen/netflix kijken ook bij.En de week is doormidden want het is alweer woensdag, gaat veelte snel. Ook vandaag was de weersvoorspelling 3x niks. Of heel veel regen het is maar hoe je het bekijkt. Dus gingen we terug naar het zelfde winkelcentrum van maandag, maar dan nu met Emmelie en mama. Na een paar uurtjes winkeltje in winkeltje uit waren we allemaal wel geslaagd en gingen we weer op pad. We zijn toen nog langs Village du Depart gereden. Dit is het "feest plein" wat als eind finish gebruikt wordt bij de tour. Maar vandaag was er ook genoeg gezelligheid. Deelnemers die hun nummerbordjes komen ophalen. Vrijwilligers voor hen Editie embleempjes en nog heel veel andere mensen. Heel bijzonder om de mensen die ik vorig jaar heb leren kennen nu ook weer te zien. Dan voel je meteen weer even die speciale band die je met deze "vreemden" hebt.
Na Village waren we het allemaal wel even zat dus terug naar de camping. Die avond stond ook de vrijwilligers briefing en de groepsfoto ingepland. 19.30 zou de briefing zijn, maar zo wisselvallig als het weer in Nederland, zo was het daar ook. Een plensbui die uit het niets verscheen trok over de campings. Zodra het iets opklaarde zijn we maar gaan rennen naar basecamp, gelukkig kwamen we redelijk droog over! Een hoop stemmen die door elkaar praten, een muur van warmte waar je tegen aanloopt, maar een gezellige sfeer die er hangt! De tent kleurt wit van vrijwilligers shirtjes en mensen zitten gezellig met elkaar te kletsen tot de bui overtrekt. Toen buiten echt droog werd vertrok de witte zee van mensen richting de poort van de camping. Ik ben toen met mijn vlog camera snel ,door de bewegende mensen massa heen, voor uit gerend om dit moment ook op film vast te leggen.
De beelden die ik gemaakt heb tijdens deze vakantie zijn zowel gericht op mij als op de Tour. Daarom heb ik bij deze besloten dat ik 2 vlogs ga maken, de een meer persoonlijk en de andere met alle beelden die ik heb van de tour. Beide vlogs zal ik openbaar delen, want ik vind dat ze allebei een eigen maar bijzonder verhaal vertellen.
Het kan dus zijn dat ik sommige stukjes in 2 vlogs gebruik, maar hallo ik doe dit ook voor t eerst en t is toch nog best lastig hahaha. Veel werk vooral, wel heel leuk!!
Na de foto volgde de briefing, hierin werd door onder andere de directeur van stichting ALS Nederland nog even een aanmoedigende en bewonderenswaardig hart onder de riem gestoken. Daarna was het aan de organisatie om alles nog even te bespreken wat er van iedereen verwacht wordt de volgende dag.
Daarna hadden we een kleine meeting en bespreking met ons post team. Wij waren ingedeeld op Post Reynard, een restaurant vlak voor de top van de Mont Ventoux. Wij kregen alleen tijdens de briefing al te horen dat er een kans zou zijn dat de top uit de route gehaald zou worden. Dit vanwege het weer. De voorspellingen waren zo slecht dat de veiligheid van de vrijwilligers, deelnemers en alle andere betrokkene niet gegarandeerd kon worden....
Het vervolg van mijn vakantie en de tour lees je in een volgende blog... oeps weer iets langer blog dan ik had verwacht 😅bedankt voor het lezen!!
