In het begin werd ik nog al bekogeld met vragen als wanneer ging je naar de huisarts? Voelde je iets zitten? Doet het zeer? Mijn inner circle reageerde vooral geschrokken en bezorgd toen ik bekend maakte dat ik borstkanker had.
Waarom ik precies op dit punt begin? Pas op dit punt kwam de realiteit bij mij binnen. Door de reactie van familie en vrienden zag ik in dat dit niet zomaar een dingetje was. Zelf dacht ik er heel makkelijk over, ook omdat ik totaal geen idee had wat kanker hebben inhield. Dat ik deze blog ben begonnen was toen een hele goede keuze want ik had totaal geen idee van wat mij te wachten stond en het is heel fijn om een plek te hebben waar je je hoofd kunt legen en je gedachten kunt opschrijven. (En waarom dan niet meteen delen met iedereen die interesse heeft?!
Waarom ik precies op dit punt begin? Pas op dit punt kwam de realiteit bij mij binnen. Door de reactie van familie en vrienden zag ik in dat dit niet zomaar een dingetje was. Zelf dacht ik er heel makkelijk over, ook omdat ik totaal geen idee had wat kanker hebben inhield. Dat ik deze blog ben begonnen was toen een hele goede keuze want ik had totaal geen idee van wat mij te wachten stond en het is heel fijn om een plek te hebben waar je je hoofd kunt legen en je gedachten kunt opschrijven. (En waarom dan niet meteen delen met iedereen die interesse heeft?!
Ik heb na een dag of 2 via Facebook een bericht op mijn tijdlijn gepost om iedereen op de hoogte te brengen. Deze post heb ik iets aangepast hier onder geplaatst zodat ik daar het verhaal verder kan oppakken.
"Lieve familie, vrienden, kennissen iedereen in mijn lijstje. Ik zat vandaag op de bank en opende Facebook op m'n telefoon en Facebook vroeg toen aan mij wat ik aan het doen was. Toen dacht ik ja wat ben ik eigenlijk aan het doen want er is een heleboel aan de hand in mijn leven. Ongeveer 2 weken geleden kreeg ik slecht nieuws, ik was bij de dokter geweest omdat ik een knobbeltje in mijn borst had gevoeld, de huisarts zei in eerste instantie "het zal wel goed komen want met jou leeftijd is de kans wel heel klein dat het iets ernstigs is" toch had ze me gelukkig wel door verwezen naar het ziekenhuis voor een echo. Zo ging ik naar het ziekenhuis voor de echo, dat vertrouwde ze niet helemaal dus volgde er ook een biopsie (wat een happening is dat zeg). Een week later kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis dat er onvoldoende materiaal was dus of ik nog een keer langs kon komen voor een biopsie (vanaf dit moment had ik al een vervelend onderbuik gevoel). Weer een paar dagen later mocht ik samen met Michel weer naar het ziekenhuis komen voor de uitslag. De dokter vraagt ons plaats te nemen en vraagt ons "nou, hoe gaat het??" Wij waren allebei nog niet helemaal wakker en ik dacht ja kom nou maar op met die uitslag dus ik reageerde met een "jaa gaat goed hoor". De dokter kijkt me vriendelijk aan, ze zei nog niks maar mijn hart schoot naar me strot en ik voelde de grond onder me vandaag zakken. Ze zegt "ik heb helaas slecht nieuws.. Het is borstkanker.."Alle 3 waren we stil, ik keek naar de dokter, en daarna naar mies, en weer naar de dokter... De dokter vroeg of ik iemand wilde bellen om hier heen te komen, dus ik dacht meteen aan mijn moeder. Die heb ik opgebeld en ik weet nog dat ik iets zei van "mam... t is niet goed... kun je komen??" en een paar minuten later zaten we met nu ook mijn moeder weer bij de dokter. Ik heb geen idee wat er daarna nog is gezegd want vanaf dat moment ging alles al langs me heen. het enige wat ik kon denken was 'shit'.
Mijn wereld staat op z'n kop.
Ik heb nog veel onderzoeken te gaan voordat we precies weten wat voor kanker ik heb en wat we kunnen doen maar voor zover blijf ik positief, wat er ook op m'n pad komt, ik kan dit! Wij kunnen dit! Kanker heb je niet alleen, dat merkte ik meteen aan de vele lieve berichtjes en steun betuigingen en daarom wil ik al mijn familie, vrienden en kennissen bedanken voor de support. Ik ben onwijs dankbaar dat ik jullie in mijn leven heb, ik zou niet weten hoe ik dit gevecht zou kunnen winnen als ik jullie niet zou hebben!"
Ik heb nog veel onderzoeken te gaan voordat we precies weten wat voor kanker ik heb en wat we kunnen doen maar voor zover blijf ik positief, wat er ook op m'n pad komt, ik kan dit! Wij kunnen dit! Kanker heb je niet alleen, dat merkte ik meteen aan de vele lieve berichtjes en steun betuigingen en daarom wil ik al mijn familie, vrienden en kennissen bedanken voor de support. Ik ben onwijs dankbaar dat ik jullie in mijn leven heb, ik zou niet weten hoe ik dit gevecht zou kunnen winnen als ik jullie niet zou hebben!"
Dit bericht was van 26 Jan 2018, 2 dagen nadat ik de diagnose te horen kreeg. Toen stond ik nog helemaal aan het begin van een enorme achtbaan van ziekenhuis opnames, onderzoeken, testen, injecties, vragen, emoties en nog veel meer.
Om het een beetje samen te vatten, mijn agenda bestond die weken uit: gesprekken met oncoloog, klinisch geneticus, gynaecoloog en plastische chirurgie en dat terwijl het gewone leven ook nog door ging. Wegens deze omstandigheden en omdat mijn contract verliep ben ik wel al gestopt met werken. Dus hopelijk heb ik wel de tijd om te verwerken wat er allemaal op me af gaat komen.
Ik wil toch nog even iedereen bedanken voor alle lieve woorden, geweldige berichtjes en alle steun. Ik ga het nog wel een tijd nodig hebben dus bel of app me, er gaat een tijd komen dat ik hulp goed kan gebruiken. Ik ben in ieder geval heel dankbaar voor de mensen die klaar staan om ons te helpen❤️
